ZABURZENIA KARMIENIA– WSKAZÓWKI DLA RODZICÓW

PROJEKT W CHWILI OBECNEJ ZAKOŃCZONY.


PROBLEM ZABURZEŃ KARMIENIA U DZIECI JEST NIEZWYKLE ZŁOŻONY. WSTĘPNE ROZPOZNANIE LEŻY JEDNAK W ZASIĘGU KAŻDEGO PEDIATRY I LEKARZA PIERWSZEGO KONTAKTU, PO DIAGNOZIE NALEŻY SKONSULTOWAĆ SIĘ ZE SPECJALISTYCZNYM ZESPOŁEM DS. ZABURZEŃ KARMIENIA.

POBIERZ dokument Lista przeszkolonych specjalistów, zajmujących się zaburzeniami karmienia

ZOBACZ Zasady karmienia dla rodziców

1. Wszystkie dzieci chcą jeść w mniejszych lub większych ilościach, ale rzadko w ilościach satysfakcjonujących rodziców. Zwykle dzieci jedzą za mało lub zbyt dużo zdaniem rodziców i opiekunów.
2. Rodzic decyduje co podaje dziecku do jedzenia, kiedy dziecko je i jak jedzenie podać. Dziecko decyduje czy będzie jadło i ile zje.
3. Większość małych dzieci zjada 1–2 pełne posiłki w ciągu dnia
4. Przy różnorodnym, wystarczającym doborze produktów, dziecko instynktownie wybiera odpowiednią dla siebie ilość pełnowartościowego pożywienia.
5. Dzieci uczą się nowych smaków. Trzeba serwować im różnorodne potrawy. Trzeba podać dziecku nowy pokarm (smak) nawet do 10–15 razy, zanim można powiedzieć, że dziecko czegoś nie lubi.
6. Nie ma określonych potraw i produktów, które są niezbędne dla zdrowia. Są grupy produktów, które dziecko powinno spożywać (np. owoce i warzywa są na tym samym poziomie w piramidzie prawidłowego żywienia. Nie ma więc problemu, jeśli dziecko je ogórki i jabłka a nie lubi kapusty i bananów…)
7. Sposób, w jaki żywią się rodzice dziecka, służy dzieciom jako wzorzec do naśladowania.
8. Uczenie dziecka samodzielności podczas jedzenia jest ważnym elementem uczenia go bycia niezależnym i samodzielnym człowiekiem w życiu.

1. Postaraj się zachować spokój. Dziecko wyczuwa Twoje napięcie i samo będzie nerwowe, a to nie poprawia apetytu… Choć czasem trudno w to uwierzyć – żadne zdrowe dziecko nie da się zagłodzić.
2. Zachęcaj dziecko do samodzielności. Dzieci cieszą się, kiedy mogą robić coś samodzielnie, zwłaszcza, gdy mają 1–2 lata. Podawaj dziecku jedzenie w takiej formie, by stosunkowo łatwo mogło sobie z nim poradzić i nie pomagaj mu, póki nie poprosi Cię o to gestem lub słowem. Kiedy dziecko ma poczucie, że to ono je, ma większą ochotę na jedzenie niż wtedy, gdy jest biernie karmione.
3. Nie zwracaj uwagi na maniery. Warto, by dziecko wiedziało, że potrafi samo zaspokoić głód. Jeśli chce jeść rękoma – pozwól mu na to.
4. Nie zmuszaj dziecka do jedzenia. Niech dziecko skończy posiłek wtedy, gdy czuje się nasycone.
5. Zadbaj o przerwy miedzy posiłkami. Nie biegaj ciągle za dzieckiem z jedzeniem, bo nie zdąży zgłodnieć i z niechęcią będzie patrzeć na posiłek.
PLANOWANIE POSIŁKÓW
1. Regularne posiłki (3 – 5 na dobę, w zależności od wieku dziecka) – o określonych porach
2. Bez podjadania drobnych przekąsek i picia soków między posiłkami (zwykła woda do picia, nawet w małych ilościach)
3. Czas posiłku nie dłuższy niż 20 – 30 minut. Nie należy zmuszać dziecka do jedzenia „póki talerz nie będzie pusty”
4. Należy unikać mieszania wszystkich składników posiłku na talerzu, bo to prowadzi do wzajemnego „maskowania” się smaków każdego ze składników na talerzu i zaburza odczucia smakowe dziecka.

OTOCZENIE / ŚRODOWISKO
1. Neutralna, miła atmosfera (bez zmuszania do jedzenia)
2. W czasie posiłku dziecko nie bawi się, nie ogląda telewizji lub bajek na video
3. Posiłek powinien odbywać się przy stole, a dziecko powinno siedzieć na odpowiednim krzesełku, aby widzieć, co znajduje się na talerzu.

ZACHOWANIA PODCZAS POSIŁKU
1. Przygotuj małe porcje
2. Posiłki stałe są podawaj na początku posiłku, a napoje – na końcu
3. Posiłki nie mogą być zbyt gorące
4. Jeśli karmisz dziecko – podawaj mu małe kęsy
5. Zachęcaj dziecko do samodzielnego jedzenia – będzie miało z tego ogromną satysfakcję
6. Jeśli dziecko płacze, unika jedzenia poprzez zabawę i odwrócenie Twojej uwagi – po 10–15 zabierz talerz i nie zmuszaj dziecka do przedłużonego siedzenia nad zimnym posiłkiem
7. Lepiej wcześniej zakończyć posiłek, kiedy dziecko jest zadowolone, w poczuciu „sukcesu”, np. pochwałą za ostatni kęs lub łyk napoju
8. Posiłek kończymy, zanim dziecko zacznie się złościć i rozrzucać jedzenie
9. Wycieranie buzi i sprzątanie rozchlapanego posiłku zostaw na koniec – dopiero po zakończeniu posiłku

ZACHOWANIA RODZICA
1. Skupienie uwagi na dziecku, uśmiech i pochwała za zjedzony posiłek sprawiają, że staje się on przyjemnym wydarzeniem dla dziecka, ale także dla całej rodziny
2. Wszelkie „nagrody” (takie jak uśmiech, uwaga skierowana na dziecko) czy pochwały są bardziej skuteczne, jeśli mają miejsce bezpośrednio po pozytywnym zachowaniu
3. Jeśli dziecko odmawia jedzenia nie zwracaj na to uwagi i nie mów o tym. W przeciwnym razie takie zachowanie może tylko wzmocnić opór dziecka. Twoja uwaga powinna być nagrodą dla dziecka, a karą – brak uwagi.
4. Nie przymilaj się, nie proś i nie krzycz na dziecko, bo to nasili jego opór
5. W sytuacji nieprawidłowych zachowań podczas posiłku (plucia, umyślnego rzucania jedzeniem, krzyku, histerii) lepiej odwrócić wzrok i uwagę (porozmawiać z inną osobą, patrzeć tylko na swój talerz)
6. Nawet małe dzieci są w stanie rozumieć zależność między przyczyną i skutkiem
7. Jeśli dziecko ma zadecydować, co chce zjeść – sama zaproponuj mu do wyboru dwa różne (ale pełnowartościowe) posiłki, zamiast pytać co zje
8. Pozwól dziecku zjeść tyle, ile samo chce, ale nawet jeśli zje bardzo mało, następny posiłek przygotuj zgodnie z przyjętym planem posiłków, a nie wcześniej
9. Nie należy traktować deseru (np. słodyczy), jako nagrody za zjedzony posiłek.

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress